Pes Etmem

Pes etmek pişmanlık getirir. Pişmanlık yaratır korkuyu. Korku boşluk getirir sana. Boşluk hayatını kaplar. Hayatın boşluk olur.

Bunu bildiğim için pes etmek istemiyorum, o kadar çok şey var ki pes etmek için. Her gün bir şekilde zorluyor bizi (beni) hayat pes etmek için, her gün farklı yerlerden, her gün beklemediğimiz gibi, her gün katlanılmaz. Ve eğer sevdiğim bir şeyi yada istediğim tutku duyduğum bir şeyi bırakırsam herşeyimi kaybetmeye daha çok yaklaşmış olurum çünkü herşeyimden bir şeyi bırakmışımdır.

Diyorum?! Ben?

Yarın son finalim var ve haliyle çalışmayıp saçma sapan düşünüyorum.

Neden burdayım diyorum neden bu bölümü okuyorum, istemiyorum. Bazen de istiyorum ama kesinlikle amacım değil burada okumak. Ama bu düşünce final haftası hiç iyi gelmiyor. Özel bir okulda okuyorum, ailemin durumu çok iyi değil benim için inanılmaz sıkıyorlar kendilerini bu nedenle kalmak gibi bir lüksüm yok, şu zamandan sonra bırakmak gibi bir lüksümde yok okulu. Bazı zamanlar geliyor ki bırakmak herşeyden çok istiyorum, bazı zamanlar buraya kadar gelmişim bitireyim cebimde diploma olsun diyorum idealimdeki meslek olmasa bile. Çıkmazda kaldım geçecek kadar çalışamıyorum bu düşüncelerden ve bırakıp gidemiyorumda, keşke diyorum bazen konservatuar kazanabilseydim müzikle okurdum istediğim gibi olurdu. Ama bu düşüncede bölünüyor içinde ya istediğim gibi olmazsa diyorum, belki de okumayıp kendimi müziğe adasam daha mutlu olurum. O zaman param olmaz diyorum, para olmasada olur diyorum, para olmazsa istediğimi nasıl yapabilirim diyorum. Daha sonra başa dönüp herşeyi bırakıp öyle yaparsam hepsini bıraktığım için pişman olabilirim neden sıkmadın kıçını efe diyebilirim diyorum. Diyorumda diyorum uyuyamıyorum finale kalkamayıp derslerden kalıyorum ne kadar hoş değil mi?

Döngü

Bugün garip hissettiğim bir gündü, hergün garip hissederim aslında iyi garip yada kötü garip ama gariptir. Bugün kötü gariplerdendi, aptal gibi hissettim kendimi hazır olmadığım şeylerle karşılaştım.

İnsan bazen bir olayın üstünde düşünür en iyisine, kötüsüne hazırlar kendisini her olasılığı hesaplar çünkü önemsediği bir şeydir ve onu heycanlandırıyordur onu tasarlamak ister. Düşünür düşünür bu olursa böyle davranırım bu olursa böyle der, kendinden emin şekilde bekler olayın gerçekleşmesini bekler ve bekler.. O an geldiğinde bütün tasarı suya düşmüştür, herşey yokolmuştur söylemek istersin yapmak istersin tasarladığın şeyleri "O" an uygun olmayacağını farkedersin. Ve önemsediğin için en iyi şekilde atlatırsın, en güzel şeyleri söylersin. Fakat bir yanık kokusu gelir olay sona erdiğinde burnuna, mahvettiğin yaktığın işin kokusu. Ne büyük saçmalık yaptığını farkedersin gerçekten doğru yapsan bile yanlıştır senin için. Kendine lanet edersin küfredersin, tekrar "Ne yapcam ben ya.." demeye başlarsın ve o saplantıdan kurtulana kadar devam eder bu döngü. İşte o garip his..