Şaşkın

Zaman zaman unutulmuş bir koridorda bulursun kendini, Yalnızlık, sıkışmışlık haddini aştığında yeni duygular getirir sana ve artık çıkmaz istemezsin bir şekilde garip bir şekilde. Ta ki biri seni çıkarana kadar, kurtulmak istemeden kurtulma planları yaparken biri tutar ve çeker oradan seni. Mucizevi bir şey olduğunu düşünüyorum bunun, hakkı verilemeyecek bir şey. Zaman zaman tanrının bir lütfu bile denebilir. Tamamen rasgele ve öngörülmesi o an ki duygular ile imkansız duygular. Tanrım sarılmak insana böyle hissettirir mi diyor insan. Tüm kafada dönüp duran vahşi akışı dindiren, huzuru sağlayan birşey bu. Zaman kavramının işlemediği yegane yer burası.

Geçmek Bilmez

Kaçabildiğim zamanlar oldu tabi. Uzun uzun düşünmekten çakılı kaldığım zamanlar da oldu. Geç kaldığımda oldu bir çok defa. Şu an ilkinden uzak diğerlerine çok yakın bir yerdeyim. Bir karar vermem gerekiyor çok yakında ama tanrı biliyor ki ellerimi titreten, sözcüklerimi birbirine sokan, çözümsüz bir sorudan bile daha tehlikeli olan bu karar özünde basit, çok basit. Bu korku bu kararsızlık, kararsızlık ta değil saf bir endişe bu alıkoyan. Tanrı ile beraber bunu bilmem çok garip. Hani bilmediğin şeyden korkardın? Gördüğün, anladığın zaman korku kalmamalı. Acı, çaresizlik, pişmanlık gibi kötü diyebileceğimiz duygular kabul edilebilir fakat bu hissettiğim korku neden geçmek bilmez? Pekala kafam karışık olma ihtimali de çok büyük.

Bulamazsın

Soğuk ve sonsuz bir gecelerden biriydi. (bknz. Gece) Herkes uyuduğunda çıktım dışarı dolabın dibine sakladığım beylik biram ile. Heryerde sokak ışığı vardı ve içimdeki karanlık yüzünden ışık görmeye katlanamıyordum, uzaklaştım sokak ışıklarından şekli düzgün bir taş buldum oturdum, düşünmeye başladım düşünürken ağzımda bir sigara olurdu aslında, artık hayatımda sigarada olmadığı için bir yaprak aldım ama berbat bir tadı vardı bende yerden bir çöp aldım ve dudağım çöple oynarken düşüncelere daldım.

Hani ararsında bulamazsın ya bir şeyi ne aradığınıda bilmezsin. Bazen bir kalemdir, bazen bir yemek, bazen bir müziktir, bazen bir ruhtur, bazen bir duygudur bilemezsin bilemedende bulamazsın bulamadanda çıkamazsın işin içinden.

Aha o durumdaydım ben ve nolduğunu anlamadan gitti o duygu. Bende dışarı atıyım kendimi gecenin bir vakti düşüneyimde ne o bulayım dedim. Asıl soru neden gittiğiydi. Sonra konu kaydı tabi herşeyi düşünmeye başladım dersleri, filmleri, okuduğum kitabı, izlediğim dizileri, gündemdeki kötü gelişmeleri (kötü gelişme lafı saçma geliyo ama olsun). Çok fena rüzgar varmış bu arada öyle bir esti ki yatağımdan kalktığım gibi çıktığım için üzerimde siyah bir atlet altımda şort vardı ve hepsi buz gibi olmuş, koltuk altımdan giren rüzgar ile koşarak eve gittim ilk kalkamadım tabi donmuş heryanım. Sabah terliyoruz gece böyle oluyor bir ortasını bulunuz efenim

Hissetme(me)k

Hissetmek. Evet doğru kelime. Dokunduğunda hissetmek bir şeyi, birazdan olacak bir şeyi hissetmek, olan bir şeyin olduğunu hissetmek, aşkı hissetmek, dostluğu hissetmek, sevgiyi hissetmek, sigaranın ilk dumanını içine çektiğindeki uyuşukluğu hissetmek, baktığında insanların içini görebildiğini hissetmek, düşerken boşluğu hissetmek, korkuyu hissetmek, elini kestiğinde sıcağı hissetmek, bildiğin şeyin doğru olduğunu hissetmek, tahmin ettiğin şeyin olacağını hissetmek, acı çektiğinde biteceğini hissetmek, varlığımı hissetmek, seni hissetmek.

Bazen öyle bir an geliyor ki hissetmeyi istiyorum tüm bu şeyleri, herhangi bir şeyi. Hissetmek istiyorum çünkü o an hissedemiyorum. Ne görebiliyorum ne duyabiliyorum ne dokunabiliyorum. Öyle bir an ki sanki tüm hissettiğim şeylere tüm hislerime bir ağıt. Ben ben olmuyorum yokoluyorum, ruhum yokoluyor, bu dünyada olmuyorum bu evrende olmuyorum. Tamamen boşlukta çaresiz, çaresizliği bile hissedemiyorum. Sadece bitsin istiyorum nedensizce, güvende hissetmek istiyorum.